
Codex micro wired revA
slopus/codex-keybored
A 100% vibe-coded hardware build: Fusion 360, six-layer KiCad PCB, STM32 firmware, and live JLC factory handoff.

Dev board na STM32WB55CGU6 (Bluetooth 5.x + 802.15.4) z pełnym torem zasilania przeniesionym z gpstracker-6l, pamięcią masową na płytce, anteną w laminacie i wszystkimi wolnymi nóżkami na goldpinach 2,54 mm.
Dev is an open-source printed circuit board by RolandSobczak, from the RolandSobczak/stm32wba-dev repository on GitHub, published under the MIT licence. It is a 6-layer board of 32.5 × 60.6 mm with 85 parts on 79 nets, routed with 1,027 tracks and 227 vias.
Its parts include 33 capacitors, 23 resistors, 7 ICs, 4 inductors and 3 diodes.
Dev board na STM32WB55CGU6 (Bluetooth 5.x + 802.15.4) z pełnym torem
zasilania przeniesionym z gps_tracker-6l, pamięcią masową na płytce, anteną
w laminacie i wszystkimi wolnymi nóżkami na goldpinach 2,54 mm.
USB-C ──▶ BQ25896 ──┬──▶ SYS ──▶ TPS63020 ──▶ 3V3 ──┬──▶ STM32WB55CGU6 ──▶ MLPF ──▶ antena PCB
│ (Rd 5.1k + ADC) │ │ │
└── D+/D- ─────────│──────────────────────────────│────────┘
└──▶ Li-Po 1S ├──▶ SD NAND 2 Gbit (SPI1)
│ │
└──▶ BQ27441 (gauge) └──▶ dwie listwy 1×12 (2,54 mm)
│
└── I2C1 ─────────────────┘Obrys 32,5 × 59,6 mm, sześć warstw, narożniki R2,0, dwa zestawy otworów: cztery M3 (⌀3,2) odsunięte 3,5 mm od krawędzi po obrysie 25,8 × 42,2.
gps_tracker-6lTor zasilania w całości, razem z komentarzami uzasadniającymi — one są w tych plikach wartością, a nie dekoracją:
| blok | część | skąd |
|---|---|---|
| gniazdo USB-C + ESD | GCT USB4085-GF-A, USBLC6-2SC6 | power.ato |
| ładowarka NVDC | TI BQ25896 (I2C 0x6B) | power.ato |
| gauge | TI BQ27441-G1A (I2C 0x55), bocznik 10 mΩ po stronie dodatniej | power.ato |
| 3V3 | TI TPS63020, buck-boost | power.ato |
| gniazdo ogniwa | Molex PicoBlade 53261-0371 — ten sam pakiet wchodzi w obie płytki | power.ato |
| stos | JLC06161H-7628, prepreg 0,2104 mm pod F.Cu | tools/board_setup.py |
| obrys, otwory, wylewki, klasy sieci | — | tools/board_setup.py |
Zmieniły się trzy rzeczy i każda ma powód w pliku:
STM32WB55CGUx.xml). Zamiast negocjacji PD: dwa Rd 5,1 kΩ i pomiar
napięcia na obu CC przetwornikiem — źródło USB-C ogłasza swój prąd prądem
Rp niezależnie od PD. Szczegóły, progi i sekwencja dla firmware'u:
Zasilanie z USB.
Efekt uboczny jest korzystny: Rd działa też przy martwym procesorze,
więc płytka prosto z montażu dostaje VBUS.DRZR → DRZT — ten sam układ, inna nawijka. DRZR ma na LCSC
stan 0.34 pozycje, wszystkie na stanie LCSC (sprawdzone 2 października 2026), około $30,50 za komplet części na jedną sztukę w cenach detalicznych. Najdroższe: STM32WB55CGU6 $9,04 · SD NAND $8,66 · BQ25896 $3,52 · BQ27441 $2,52 · USB-C $1,41.
Pełna lista: build/builds/dev/dev.bom.csv (powstaje przy ato build).
Trzy pozycje odziedziczone z trackera miały na LCSC stan zero i zostały podmienione — w komentarzach przy nich stoją nowe numery:
| było | jest | dlaczego |
|---|---|---|
| C25804 10 kΩ | C98220 YAGEO RC0603FR-0710KL | stan 0 |
| C96446 10 µF 25 V | C479655 0603X106M250NT | stan 0 |
| C346479 bocznik 10 mΩ | C105362 FMF06FTHR010-LH | stan 0; nowy ma ±1 %, 1 W i TCR ±70 ppm/°C, czyli lepiej niż poprzednik |
Poza BOM-em (kupowane osobno albo niekupowane wcale): dwie listwy goldpinów 1×12 2,54 mm, złącze SWD Samtec SHF-105-01-L-D-RA, cztery pady pomiarowe i antena — ta ostatnia jest kształtem miedzi, nie elementem.
Układ ma 30 nóżek I/O i wszystkie są rozdane. Siedem wolnych wychodzi na prawą listwę, PA15 na lewą jako CS, PB5 na diodę.
1 VBAT +3V3 17 PA8 USART1_CK 33 VLXSMPS SMPS
2 PC14 LSE_IN 18 PA9 USART1_TX 34 VDDSMPS +3V3
3 PC15 LSE_OUT (0R) 19 PB2 CHG_STAT 35 VDD +3V3
4 PH3 BOOT0 20 VDD +3V3 36 PA10 USART1_RX
5 PB8 PMIC_SCL 21 RF1 -> MLPF 37 PA11 USB_D_N
6 PB9 PMIC_SDA 22 VSSRF GND 38 PA12 USB_D_P
7 NRST reset 23 VDDRF +3V3 39 PA13 SWDIO
8 VDDA +3V3 24 OSC_OUT 32 MHz 40 VDDUSB +3V3
9 PA0 CC1 (ADC_IN5) 25 OSC_IN 32 MHz 41 PA14 SWCLK
10 PA1 CC2 (ADC_IN6) 26 AT0 bez sieci 42 PA15 EXT_CS
11 PA2 LPUART1_TX 27 AT1 bez sieci 43 PB3 SWO
12 PA3 LPUART1_RX 28 PB0 CHG_INT 44 PB4 GAUGE_INT
13 PA4 SD_CS 29 PB1 CHG_CE 45 PB5 LED
14 PA5 SD_CLK 30 PE4 CHG_PG 46 PB6 USART1 alt
15 PA6 SD_MISO 31 VFBSMPS SMPS 47 PB7 USART1 alt
16 PA7 SD_MOSI 32 VSSSMPS GND 48 VDD +3V3
49 EP GND (jedyna masa!)Szycie liczy się z kształtem padu, nie z jego obrysem. Pady termiczne z EasyEDA to wielokąty: TPS63020 ma grzebień wycięć na nóżki, a BQ27441 kształt teowy ze środkową belką 2,0 × 1,95 mm i dwoma pionowymi pasami szerokimi na 0,22 mm. Siatka rozłożona na prostokącie obrysu stawiałaby przelotki w wycięciach — na gołym laminacie między nóżkami. Dlatego każda pozycja jest sprawdzana dwa razy: czy cała przelotka mieści się w miedzi padu (środek plus cztery punkty na obwodzie) i czy nie wchodzi w cudzą miedź na którejkolwiek warstwie — przelotka jest przelotowa, więc przebija też In2, In3 i B.Cu, gdzie leżą sygnały.
Masa układu jest wyłącznie na padzie pod obudową — UFQFPN-48 nie ma ani
jednej nóżki VSS. Pad dostaje siatkę 5×5 = 25 przelotek 0,50/0,30 mm
w rastrze 1,12 mm, stawianą przez tools/board_setup.py. Bez niej masa
procesora wisiałaby na wylewce F.Cu, a płaszczyzna In1 leży 0,2104 mm niżej.
Przelotki leżą w padzie, więc muszą być zalane — i to przesądziło o liczbie warstw. Kanał przelotki ⌀0,3 przez laminat 1,6 mm ma 0,113 mm³; na padzie 5,5 × 5,5 mm leży przy szablonie 0,12 mm i pokryciu 60 % około 1,09 mm³ solderu. Czyli już dziewięć otwartych przelotek ma pojemność porównywalną z całym solderem, a dwadzieścia pięć — dwa i pół raza większą. Niezalana siatka oznacza zagłodzoną spoinę, a tu jest to jedyna masa układu.
Wycena JLCPCB (100 × 100 mm, 5 szt., FR-4 1,6 mm):
| konfiguracja | Via Covering | Via Plating | razem |
|---|---|---|---|
| 4 warstwy, Plugged albo Untented | €0,00 | — | €7,13 |
| 4 warstwy, Epoxy Filled & Capped | €15,85 | €3,06 | €26,03 |
| 6 warstw, Epoxy Filled & Capped (domyślne) | €0,00 | €0,00 | €28,52 |
Dopłata na czterech warstwach to €18,91; „Horizontal Electroless Copper Plating" (€3,06) jest przy zalewaniu wymuszone. Stąd sześć warstw: za €2,49 różnicy zalewanie wchodzi w cenę, a przy okazji dochodzą dwie warstwy sygnałowe (In2, In3).
Dwa haczyki, oba przy zamawianiu, nie w pliku płytki: produkcja trwa 8–9 dni zamiast 3–4 (skrócenie do 3–4 kosztuje €118,01), a sześć warstw nie obsługuje HASL — zostaje OSP albo ENIG. Przy rastrze 0,5 mm i padzie termicznym ENIG i tak jest sensowniejszy, bo daje płaskie pady.
Wszystkie wiertła mają 0,3 mm i ani dziesiątej mniej. W formularzu
JLCPCB „Min via hole size/diameter" tylko pierwszy próg — 0.3mm/(0.4/0.45mm)
— jest bezpłatny; każdy niższy podnosi cenę całego zamówienia. Dlatego
przelotka sygnałowa to 0,5/0,3 (a nie 0,6/0,3 jak wcześniej — próg
dopuszcza średnice od 0,4 mm, więc 0,1 mm wraca na trasowanie), a ta w padzie
0,5/0,3 z sufitem narzuconym przez samo JLCPCB: „Vias should be at most
0.5 mm in diameter to avoid incomplete filling. Vias violating this size will
be left unfilled."
board_setup.py sprawdza to przy każdym uruchomieniu i wypisuje każdą
przelotkę z wiertłem poniżej progu — razem z pozycją i siecią.
Listwy (opis i uzasadnienie kolejności w headers.ato):
LEWA / J2 (SPI1 + rozszerzenia) PRAWA / J1 (zasilanie, I2C, GPIO)
1 SD_CLK 7 GND 1 +3V3 7 PB6
2 PA9 8 SD_MOSI 2 PA3 8 PB7
3 PA10 9 GND 3 PA8 9 PA2
4 GND 10 EXP_P4 4 PMIC_SCL 10 +3V3
5 EXT_CS 11 EXP_P5 5 GND 11 GND
6 SD_MISO 12 EXP_P6 6 PMIC_SDA 12 BOOT0Układ pozycji powstał przy trasowaniu, nie przy planowaniu — kolejność
widać dopiero wtedy, gdy linie zaczynają się krzyżować. Przeniesieniem
tego z płytki z powrotem do .ato zajmuje się tools/sync_headers.py.
Na lewej listwie nie ma zasilania, tylko masa (pozycje 4, 7, 9).
+3V3 przeniosło się w całości na prawą, gdzie stoi na dwóch pozycjach
(1 i 10) razem z dwiema masami (5 i 11) — przy listwie, z której coś się
zasila, jedna para na dwanaście pozycji oznacza długą drogę powrotną.
VBUS i SYS zniknęły z listew; obie sieci nadal są na płytce, tylko
nie wychodzą na goldpiny.
Trzy zapasowe wyprowadzenia ekspandera (P4, P5, P6) wyszły na J2. P3 i P7 zostają na płytce. Osiem wyprowadzeń po drugiej stronie I2C jest więcej warte na listwie niż w powietrzu.
Lista peryferiów w STM32WB55CGUx.xml kończy się na I2C1, I2C3, USART1,
LPUART1, SPI1, QUADSPI. Nie ma SPI2, nie ma I2C2, nie ma USART2 — na
większej obudowie STM32WB55 ma SPI2, ale jego nóżki (PB12–PB15, PC2/PC3,
PD0–PD4) nie wychodzą poza kostkę w UFQFPN-48.
| magistrala | nóżki | gdzie |
|---|---|---|
| LPUART1 | PA2 / PA3 | J1-2, J1-3 |
| USART1 | PA9 / PA10, albo PB6 / PB7 | J1-5/6 albo J1-9/10 |
| I2C1 | PB8 / PB9 | J1-7, J1-8 |
| SPI1 | PA5 / PA6 / PA7 + CS PA15 | J2-5/6/8 + J2-9 |
QUADSPI jest tu martwy. QUADSPI_CLK istnieje wyłącznie na PA3, a PA3 to
jedyny możliwy LPUART1_RX (drugi, PA12, to USB D+). BK1_IO0 tylko na PB9,
BK1_IO1 tylko na PB8 — czyli na magistrali PMIC-a. Włączenie QSPI
kosztowałoby drugi UART i sterowanie ładowarką naraz.
Drugie SPI, gdyby było potrzebne, ma dwie drogi i wykluczają się: dwa
układy na jednej magistrali SPI1 (SD NAND na PA4, zewnętrzny na PA15 — i to
przewiduje ta płytka), albo USART1 w trybie synchronicznym — USART1_CK
na PA8 robi z niego mastera SPI (PA8 jako SCK, PA9 jako MOSI, PA10 jako
MISO), kosztem drugiego UART-u i przy ~8 Mbit/s zamiast 32. Obie
konfiguracje chodzą na tych samych pozycjach listwy, więc przejście między
nimi to zmiana w firmware, nie przelutowanie.
I2C na listwie TO JEST magistrala zasilania. J1-7 i J1-8 to ta sama para,
na której wiszą BQ25896 (0x6B) i BQ27441 (0x55). Drugiej nie ma: I2C3 ma na
tym pakiecie po jednej nóżce na sygnał (SCL tylko PA7, SDA tylko PB4)
i obie są zajęte. Trzy konsekwencje opisane w nagłówku headers.ato: adresy
0x6B (kolizja z IMU ST) i 0x55 są zajęte, zwarcie na przewodzie zabiera
sterowanie ładowarką (watchdog I2C 40 s cofa ją do 500 mA), a pull-upy 4,7 kΩ
są dobrane pod płytkę — 20 cm przewodu spycha magistralę ze 400 na 100 kHz.
Magistrala SPI1 na lewej listwie to ta sama, na której siedzi SD NAND,
i inaczej się nie da: SPI1_SCK istnieje tylko na PA1 (CC2), PA5 (SD_CLK)
i PB3 (SWO), a SPI1_MISO tylko na PA6 (SD_MISO), PA11 (USB) i PB4
(GAUGE_INT) — ani jednej wolnej nóżki.
Pozycje 5–9 lewej listwy były puste — niosły SWD, zanim na płytkę weszło osobne złącze ARM Cortex Debug 2×5. Wcześniejsza wersja tego opisu zakazywała ich ponownego użycia; ten argument wiąże dopiero od pierwszej wyprodukowanej sztuki, a takiej nie ma.
Wejście w DFU: zworka z pinu 11 (BOOT0) na pin 3 (+3V3) lewej listwy i reset.
Opis i uzasadnienia w ui.ato. Dwie warstwy, bo dwie klasy problemów.
| przycisk | podłączenie | co już było na płytce |
|---|---|---|
RESET (SW1) | NRST → masa | 100 nF + 100 k podciągnięcie z mcu.ato |
BOOT0 (SW2) | BOOT0 → +3V3 | 10 k ściągnięcie z mcu.ato |
NRST i BOOT0 to nie GPIO, więc te przyciski nie kosztują ani jednego
wyprowadzenia. Nie wprowadzają też ani jednej nowej sieci — obie
końcówki wiszą na NRST, BOOT0, GND i +3V3. Gest jest standardowy:
trzymasz BOOT0, stukasz RESET, jesteś w bootloaderze. Wcześniej reset
wymagał zwarcia pinów listwy albo odcięcia zasilania, a DFU — drutu z J2-11
na J2-3.
Przycisk: C&K KMR221GLFS (C72443), gull-wing, 4,6 × 2,8 × 1,9 mm, 50 mA / 100 000 cykli. Ekran (nóżka 5) idzie na masę — nielutowany zbiera ładunek z palca i oddaje go w sygnał, co przy RESET oznacza płytkę resetującą się od dotknięcia obok.
Rezystora 100 Ω szeregowo przy RESET nie ma świadomie: przycisk zwiera naładowane 100 nF przez styki, co je powoli eroduje, ale AN2586 i wszystkie płytki Nucleo oraz Discovery łączą go wprost.
VQFN-16 3,0 × 3,0 mm (LCSC C181499), na magistrali zasilania pod
adresem 0x20 (ADDR na masie), czyli daleko od ładowarki 0x6B
i gauge'a 0x55.
P0 dioda czerwona P4 wolne
P1 dioda zielona P5 wolne
P2 przycisk użytk. P6 wolne
P3 wolne P7 wolneDwie diody i jeden przycisk, nie trzy i dwa — wersja z trzema diodami i dwoma przyciskami zajmowała 166,5 mm² i nie mieściła się w wolnych kieszeniach płytki.
Wybrany po czterech liczbach z noty: wyjścia przeciwsobne (PCF8574 podciąga tylko ~100 µA i wymusza logikę „zapalone = nisko"), 1,65–5,5 V, 1,5 µA w spoczynku — ta ostatnia przesądziła o rezygnacji z diody adresowalnej, bo sterownik WS2812 pobiera rzędu 1 mA nawet zgaszony — i obrys 3,4 × 3,4 mm.
Pierwotnie stał tu TCA9534PWR w TSSOP-16: funkcjonalnie to samo, ale 32 mm² zamiast 11, czyli trzykrotnie więcej. Na płytce, której największy wolny blok ma 13 × 8,5 mm, to była różnica między „wchodzi" a „nie wchodzi".
Obudowa QFN kosztuje trzy rzeczy, których TSSOP nie wymagał — dwie szyny
zasilania (VCCI i VCCP, obie na +3V3), nóżkę RESET (zwarta wprost do
szyny) i pad pod obudową (na masę, zszywany przelotkami jak pozostałe).
Żadna z nich nie kosztuje dodatkowego elementu. Raster zostaje 0,5 mm,
czyli taki sam jak w procesorze.
Nóżka adresowa jest jedna zamiast trzech, więc adresy są dwa — 0x20
i 0x21. Przy jednym ekspanderze to niczego nie ogranicza.
nINT jest otwartym drenem i ma własne 10 k; idzie na PB5. Przerwanie
nie potrzebuje żadnej funkcji alternatywnej, a PB5 żadnej użytecznej nie ma
— stąd para. EXTI budzi ze Stop; ze Standby nie, bo do tego trzeba nóżek
WKUP, a te są dwie i obie zajęte.
Przycisk ma podciągnięcie zewnętrzne 10 k, bo TCA6408A nie ma wewnętrznych.
Pięć wolnych wyprowadzeń nie ma rezystorów i to jest kontrakt z firmware'em. Nota daje dwie drogi — rezystor na każde wejście, które może pływać, albo ustawienie tych wyprowadzeń jako wyjść („Outputs do not need pull-up resistors"). Pięć sztuk 0603 to 21,5 mm² wydane na nic; jedna linijka w inicjalizacji kosztuje zero. Cena: do pierwszego zapisu rejestru konfiguracji nóżki pływają, a pływające wejście CMOS ciągnie do ~100 µA — płytka w szufladzie z ogniwem i bez działającego programu będzie to brać cały czas.
Wszystkie nóżki donikąd mają nazwy sieci (EXP_P3_NC…EXP_P7_NC,
SD_DAT1_NC, SD_DAT2_NC, AT0_NC, AT1_NC). Bez nich atopile nazywa
je numerem nóżki, a numer potrafi wejść w kolizję z numeracją, na którą
wskazują wylewki — raz skończyło się to trzema wylewkami masy pokazującymi
na sieć 7, czyli na wolne wyprowadzenie ekspandera.
Diody: czerwone NCD1206R1 (C84270) i zielona NCD1206C1 (C84273), 1206,
przez 1 kΩ (C21190) — 1,4 mA. Uwaga przy podłączaniu: te dwie diody
mają odwrotnie numerowane nóżki (czerwona ma anodę na 1, zielona na 2),
choć fizycznie obie mają anodę na padzie po prawej. Łączyć po nazwach
sygnałów, nigdy po numerach.
Samtec SHF-105-01-L-D-RA (CN1) — standardowy ARM Cortex Debug Connector
2×5 w rastrze 1,27 mm, kątowy, przewlekany, w kołnierzu z kluczem. Kabel
J-Link EDU Mini wchodzi w niego wprost; ten sam kabel obsługuje ST-LINK V2/V3
i większość sond innych producentów.
1 VTref (+3V3) 2 SWDIO
3 GND 4 SWCLK
5 GND 6 SWO
7 KEY 8 NC (TDI)
9 NC (TRST) 10 NRSTDwie masy leżą między szybkimi liniami (pin 3 między SWDIO i SWCLK, pin 5 między SWCLK a SWO), więc każda ma drogę powrotną w sąsiedniej żyle taśmy — przy SWO, którym idzie konsola ITM, od tego zależy, przy jakiej częstotliwości strumień przestaje się sypać.
VTref to wejście sondy, nie zasilanie płytki. J-Link EDU Mini nie zasila celu i pobiera z tego pinu mniej niż 170 µA, więc płytka musi być zasilona z USB-C albo z ogniwa — inaczej sonda jej nie zobaczy, a wygląda to dokładnie jak martwy procesor.
Wszystko w kontenerze — tools/boards.py wywala się na hostowym pcbnew,
bo KiCad 10 podniósłby format płytki jednokierunkowo:
distrobox enter -n atopile -- ato build -b dev # netlista + projekt KiCada
python3 tools/check_pinout.py # mapa nóżek wobec danych ST
distrobox enter -n atopile -- python3 tools/board_setup.pyboard_setup.py jest idempotentny i trzeba go puszczać po każdym
ato build — ato nadpisuje plik płytki i gubi przy tym net_tie_pad_groups
anteny. Skrypt ustawia:
GND, In4 = PWR, In2/In3 sygnałowe), bez niego
tor RF liczyłby się na ~120 Ω zamiast 50,RF1, ANT) i USB 0,28 mm
(USB_D_P/USB_D_N przy procesorze, USB_CONN_P/USB_CONN_N przy
gnieździe — przyrostki _P/_N są warunkiem, żeby KiCad w ogóle
rozpoznał parę różnicową),ANTENA_KEEPOUT_MM od początku
— nigdy nie miała się gdzie zmieścić. Zwarcie radiatora do masy jest całą
zasadą działania odwróconej F; bez niego to kawałek miedzi o nieokreślonej
impedancji. Wymiarów samej anteny nie ruszono,U1 5×5 = 25 przelotek w padzie 5,50 × 5,50 mm,
U4 2×2 = 4 w padzie 2,70 × 2,70. Przelotki 0,50/0,30 mm, margines do
krawędzi padu 0,25 mm. Siatka idzie za rozmieszczeniem — przesunięcie
albo obrócenie układu przenosi ją razem z nim,net_tie_pad_groups "1, 2" na antenie, żeby DRC nie zgłaszał zwarcia
ANT–GND (w antenie typu F to zwarcie jest zamierzone).TI AN043 (SWRA117D), odwrócone F, 15,2 × 5,7 mm, VSWR < 2 w całym paśmie ISM.
Geometria przepisana co do setnej z Table 1 noty i sprawdzona rachunkiem —
L3 = W1+D5+W2+D6+W2 = 5,00 oraz gabaryt 15,20 × 5,70 muszą się domknąć
i domykają się (parts/Antenna_IFA_2G4/Antenna_IFA_2G4.ato).
Między RF1 a anteną stoi jedna część: MLPF-WB55-01E3, scalona sieć
dopasowania ST z filtrem harmonicznych. AN5165 §7: zastępuje dyskretny
matching (0,8 pF + 2,7 nH + 0,3 pF) razem z osobnym filtrem, przy
równoważnych parametrach. Nie ma tu czego stroić.
Do zmierzenia na pierwszej sztuce. Nota mierzyła tę antenę na laminacie dwuwarstwowym 1,6 mm; tutaj laminat ma tyle samo, ale masa biegnie 0,21 mm pod warstwą górną — pod samą anteną wycięta, więc różnica dotyczy głównie pojemności brzegowej. Kierunek ewentualnej poprawki podaje nota: grubszy laminat → antena krótsza.
Projekt dowozi źródło, netlistę, stos, obrys z otworami, klasy sieci
i footprint anteny. Rozmieszczenie i trasowanie to robota w KiCadzie —
wszystkie elementy stoją na razie w domyślnych pozycjach z ato build.
Czego pilnować przy rozmieszczaniu (uzasadnienia w nagłówku dev.ato):
VDDSMPS → VLXSMPS → 10 nH → 10 µH → VFBSMPS) krótka i w całości
na F.Cu,tools/board_setup.py: 38 × 50 (szacunek z sumy powierzchni, przed
rozmieszczeniem), 25,8 × 42,2 (po pierwszym rozmieszczeniu), 51,6 × 84,4
(×2 — przesada), 38,7 × 63,3 (×1,5) i 32,5 × 59,6 (docięte ręcznie
pod rozmieszczenie i tu wyrównane).BOARD_X_MM / BOARD_Y_MM /
DEFAULT_W_MM / DEFAULT_H_MM, żeby skrypt je odtwarzał, a nie
nadpisywał — inaczej pierwsze uruchomienie po ręcznej poprawce
skasowałoby ją bez słowa.Potem DRC na regułach JLCPCB (0,127/0,127, wiertło 0,2).
distrobox enter -n atopile -- python3 tools/fabrication.py --board devŹródłem jest plik płytki z repozytorium, nie przebudowa z atopile — w gicie
leży to, co faktycznie idzie do produkcji, razem z ręczną miedzią i wylewkami.
Uruchamiać po tools/board_setup.py, bo to on nadaje wylewkom sieć, wylewa
je i stawia przelotki.
Powstaje w build/fab-dev/:
| plik | co to | wgrywać do JLC? |
|---|---|---|
gerbers.zip | 16 plików: sześć warstw miedzi, pasty, sitodruki, maski, obrys, PTH + NPTH | tak |
bom_montaz_jlc.csv | 9 pozycji — to, czego nie da się polutować grotem | tak, przy montażu |
cpl_montaz_jlc.csv | pozycje tych samych 9 części | tak, przy montażu |
bom_zakupy.csv | 39 pozycji, 77 sztuk — wszystko z numerem LCSC, z ilościami i kolumną Montaz | nie, to lista zakupów |
cpl_wszystko.csv | pozycje wszystkich 77 części | nie, zapasowo |
montaz_recznie.csv | 7 części bez numeru LCSC — listwy, złącze SWD, pady pomiarowe | nie |
plytka.pdf / plytka.step | podgląd warstw i model 3D | nie |
JLCPCB montuje tylko obudowy leadless (QFN, SON, DFN, LGA) plus FL1
i oba kwarce — razem dziewięć sztuk:
U1 VQFN-48 STM32WB55 U7 QFN-16 TCA6408A
U3 VSON-14 TPS63020 FL1 FILTER-SMD MLPF-WB55-01E3
U4 QFN-24 BQ25896 X1 CRYSTAL 2,0 x 1,6 mm
U5 SON-12 BQ27441 X2 CRYSTAL 3,2 x 1,5 mm
U6 LGA-8 SD NANDTe obudowy nie mają nóżek — pady są pod spodem i bez szablonu z pastą nie
ma do nich dostępu, a pod procesorem siedzi jeszcze pad termiczny z 22
przelotkami. FL1 ma sześć padów w rastrze 0,50 mm na obudowie
1,6 × 1,0 mm i leży w torze RF, gdzie zimny lut objawia się brakiem
zasięgu, a nie błędem. Źle przylutowany kwarc nie startuje wcale.
Reszta — 30 pozycji, 68 sztuk — idzie ręcznie. Przy 0603 i większych to kwadrans roboty, a każda pozycja w montażu to osobna opłata za podajnik.
Przemianowanie warstw wewnętrznych nie jest kosmetyką. kicad-cli nazywa
gerber nazwą użytkownika warstwy, a nasze nazywają się GND i PWR — fab
takich nie zna. Skrypt zmienia je na In1_Cu…In4_Cu i przy okazji poprawia
numerację w pliku zadania: KiCad 9 wpisuje tam swój wewnętrzny identyfikator
warstwy, przez co In1_Cu wychodziło jako L5 zamiast L2. Wierzch i spód
numeruje poprawnie, więc błędu nie widać, dopóki nie policzy się warstw
wewnętrznych — a płytka przyszłaby z płaszczyznami nie tam, gdzie trzeba.
To jest miejsce, w którym najłatwiej szukać peryferialu, którego nie ma, więc
warto je przeczytać przed pisaniem firmware'u. Pełne uzasadnienie w nagłówku
power.ato.
Nic na tej płytce nie „włącza" 3 A — źródło oferuje je samo. Źródło USB-C wystawia na CC Rp, i to jest deklaracja, nie negocjacja. Nasze Rd 5,1 kΩ zamienia ją na napięcie stałe:
| co źródło daje przy 5 V | Rp (rezystor / źródło prądowe) | na Rd 5,1 kΩ | okno odczytu |
|---|---|---|---|
| Default USB (500/900 mA) | 56 kΩ do 5 V / 80 µA | 0,42 / 0,41 V | 0,25–0,61 V |
| 1,5 A | 22 kΩ do 5 V / 180 µA | 0,94 / 0,92 V | 0,70–1,16 V |
| 3,0 A | 10 kΩ do 5 V / 330 µA | 1,69 / 1,68 V | 1,31–2,04 V |
Przerwy między oknami (0,61–0,70 i 1,16–1,31 V) są martwe — pomiar, który w nie wpadnie, ma zostawić poprzednią, niższą wartość.
VBUS jest żywe z pełną zadeklarowaną zdolnością od chwili, w której źródło wykryje Rd. Nie trzeba o nie prosić; cała umowa polega na tym, że to odbiornik pilnuje, żeby nie wziąć więcej. Interfejsem procesora są więc dwa kanały przetwornika (PA0 = ADC1_IN5, PA1 = ADC1_IN6) i nic poza tym. Mierzymy oba, bo przez kabel podłączony jest tylko jeden — ten z napięciem mówi przy okazji, którą stroną wszedł wtyk.
Sam prąd wejściowy jest minimum z trzech rzeczy:
ICO jest domyślnie włączony, ale rusza sam tylko po wykryciu DCP — przy
PSEL wysoko jesteśmy SDP, więc firmware musi go odpalić bitem FORCE_ICO
(REG09[7]). Bez tego najlepszy mechanizm w tej ładowarce po prostu nie
zadziała.
Pod spodem jest VINDPM: gdy źródło siada, ładowarka sama cofa prąd. Zbyt optymistyczny IINLIM kończy się więc „ładuje wolniej", a nie zapadnięciem szyny.
Bo nic by nie dał. Ogniwo przyjmie najwyżej 1,9 A (1C) ≈ 8 W, a przy wybranym ICHG = 1,3 A z wejścia schodzi ~6,4 W, czyli 1,28 A przy 5 V. Źródło ogłaszające 3 A daje 15 W — ponad dwukrotny zapas. PD dołożyłoby wyższe napięcie, a nie większą moc, a BQ25896 jest przetwornicą obniżającą.
Do tego dwa twarde sufity: V(ACOV) ładowarki to 14 V (próg z tabeli parametrów, nie z rejestru), więc z PD użyteczne byłyby tylko 9 V i 12 V; a USBLC6-2SC6 ma napięcie przebicia VBUS–GND min. 6 V, więc PD oznacza też wymianę układu ESD, a nie dołożenie jednej kości.
Gdyby kiedyś miało to być stanowisko do zabawy z USB-PD, pierwszy wybór to STUSB4500 (C2678061, QFN-24 4×4, ~$2,7) — negocjuje autonomicznie z NVM, I2C 0x28 wchodzi na istniejącą magistralę obok ładowarki i gauge'a, bez zabierania nóżki.
SMPS startuje w trybie BYPASS (DS11929 §3.7.1) — rdzeń żywi się z LDO i płytka wstaje nawet bez cewek. Tryb SMPS włącza firmware; to oszczędność prądu przy nadawaniu, nie warunek startu.
HSE 32 MHz bez kondensatorów obciążenia — pojemność daje wewnętrzna
banka XOTUNE (6 bitów, ±40 ppm). Tam też stroi się częstotliwość po
pomiarze.
SD NAND w trybie SPI: host musi ściągnąć DAT3 (CS) do zera przy
pierwszych taktach inicjalizacji, inaczej układ wybierze tryb SD.
SPI1 na APB2 → maksymalnie 32 MHz SCK, realnie 2–3 MB/s.
Ładowarka — sekwencja po wpięciu kabla:
1. ADC na CC1/CC2 → które okno z tabeli wyżej
2. IINLIM := 500 mA / 1,5 A / 3,0 A ← deklaracja źródła, sufit
3. FORCE_ICO = 1 ← ładowarka szuka maksimum POD tym sufitem
4. odczyt IDPM_LIM i ICO_OPTIMIZED ← ile naprawdę wyszło
5. ICHG := 1300 mA (0,68 C)
6. watchdog I2C co < 40 sKroki 1–2 to zaufanie deklaracji, krok 3 to pomiar — warto zrobić oba. Rp może się zmienić w trakcie pracy (hub rozdzielający moc), więc odczyt CC powtarza się, a nie robi raz przy starcie.
Watchdog: po 40 s bez odświeżenia rejestry wracają do domyślnych, czyli do 500 mA na wejściu. Zawieszony firmware zostawia więc ogniwo ładowane za słabo, nie za mocno.
| Qty | Value | Footprint | References |
|---|---|---|---|
| 12 | 100nF ±10% | YAGEO_CC0603KRX7R9BB104:C0603 | C2, C3, C4, C7, C10, C12, C13, C15, C19, C26, C32, C33 |
| 8 | 10kΩ ±1% | YAGEO_RC0603FR_0710KL:R0603 | R1, R10, R14, R15, R16, R17, R20, R22 |
| 5 | 10µF ±20% | FH_0603X106M250NT:C0603 | C16, C20, C22, C30, C31 |
| 4 | TestPoint_Pad_D1R5:TestPoint_Pad_D1R5 | TP1, TP2, TP3, TP4 | |
| 4 | 1µF ±10% | Samsung_Electro_Mechanics_CL10A105KA8NNNC:C0603 | C11, C27, C28, C29 |
| 4 | 22µF ±20% | Samsung_Electro_Mechanics_CL10A226MP8NUNE:C0603 | C17, C18, C24, C25 |
| 4 | 4.7µF ±10% | Samsung_Electro_Mechanics_CL10A475KA8NQNC:C0603 | C1, C8, C9, C23 |
| 3 | C_K_KMR221GLFS:KEY-SMD_KMR2XXGXXX | SW1, SW2, SW3 | |
| 2 | PinHeader_1x12:PinHeader_1x12 | J1, J2 | |
| 2 | 100kΩ ±1% | UNI_ROYAL_0603WAF1003T5E:R0603 | R3, R6 |
| 2 | 12pF ±5% | YAGEO_CC0603JRNPO9BN120:C0603 | C5, C6 |
| 2 | 1kΩ ±1% | UNI_ROYAL_0603WAF1001T5E:R0603 | R23, R25 |
| 2 | 4.7kΩ ±1% | UNI_ROYAL_0603WAF4701T5E:R0603 | R12, R13 |
| 2 | 5.1kΩ ±1% | UNI_ROYAL_0603WAF5101T5E:R0603 | R18, R19 |
| 1 | NDK_NX2016SA_32MHZ_EXS00A_CS06654:CRYSTAL-SMD_4P-L2.0-W1.6-BL | X1 | |
| 1 | STMicroelectronics_USBLC6_2SC6:SOT-23-6_L2.9-W1.6-P0.95-LS2.8-BL | D1 | |
| 1 | STMicroelectronics_STM32WB55CGU6:VQFN-48_L7.0-W7.0-P0.50-BL-EP5.5 | U1 | |
| 1 | MOLEX_532610371:532610371_Molex_PicoBlade_3Pin_1_25 | U2 | |
| 1 | Foshan_NationStar_Optoelectronics_NCD1206C1:LED1206-RD | LED1 | |
| 1 | Texas_Instruments_TPS63020DSJR:VSON-14_L4.0-W3.0-P0.50-BL-EP_TI_DSJ | U3 | |
| 1 | Foshan_NationStar_Optoelectronics_NCD1206R1:LED1206-R-RD_RED | LED3 | |
| 1 | Samtec_SHF_105_01_L_D_RA:CONN-THT_10P-P1.27_SHF-105-01-L-D-RA | CN1 | |
| 1 | Texas_Instruments_BQ25896RTWR:QFN-24_L4.0-W4.0-P0.50-TL-EP2.7 | U4 | |
| 1 | STMicroelectronics_MLPF_WB55_01E3:FILTER-SMD_6P-L1.6-W1.0-P0.50-BL | FL1 | |
| 1 | Abracon_LLC_ABS07_32_768KHZ_9_T:CRYSTAL-SMD_L3.2-W1.5-1 | X2 | |
| 1 | Global_Connector_Technology_USB4085_GF_A:USC-C-SMD_USB4085-GF-A | USB1 | |
| 1 | Texas_Instruments_BQ27441DRZT_G1A:SON-12_L4.0-W2.5-P0.40-TL-EP | U5 | |
| 1 | MK_MKDV2GCL_ABF:LGA-8_MKDV_handsolder | U6 | |
| 1 | Texas_Instruments_TCA6408ARGTR:QFN-16_L3.0-W3.0-P0.50-BL-EP1.7 | U7 | |
| 1 | Antenna_IFA_2G4:Antenna_IFA_2G4 | AE1 | |
| 1 | 0Ω | UNI_ROYAL_0603WAF0000T5E:R0603 | R2 |
| 1 | 100pF ±5% | FH_0402CG101J500NT:C0402 | C14 |
| 1 | 10mΩ ±1% | PSA_FMF06FTHR010_LH:R1206 | R11 |
| 1 | 121Ω ±0.1% | YAGEO_RT0603BRD07121RL:R0603 | R7 |
| 1 | 180kΩ ±0.1% | YAGEO_RT0603BRD07180KL:R0603 | R4 |
| 1 | 1MΩ ±1% | UNI_ROYAL_0603WAF1004T5E:R0603 | R5 |
| 1 | 30kΩ ±0.5% | PANASONIC_ERJ3RBD3002V:R0603 | R8 |
| 1 | 47nF ±10% | YAGEO_CC0603KRX7R9BB473:C0603 | C21 |
| 1 | 5.23kΩ ±1% | YAGEO_AC0603FR_075K23L:R0603 | R9 |
| 1 | L 1.5µH ±20% | cjiang_FXL0420_1R5_M:IND-SMD_L4.4-W4.2 | L3 |
| 1 | L 10nH ±5% | Murata_Electronics_LQG15HS10NJ02D:L0402-RD | L1 |
| 1 | L 10µH ±20% | Sunltech_Tech_SLM2012100MIT:L0805 | L2 |
| 1 | L 1µH ±20% | cjiang_SPM2512_1R0MA:IND-SMD_L2.5-W2.0 | L4 |

slopus/codex-keybored
A 100% vibe-coded hardware build: Fusion 360, six-layer KiCad PCB, STM32 firmware, and live JLC factory handoff.

Plajta/PlajTime-Hardware
Here lays the current and past HW designs of our PlajTime smartwatch. That includes all the boards and the chassis.

PyCubed-Mini/avionics-solarpanels
Solar panel boards for the PyCubed-Mini PocketQube platform

HaddiS2/Complete-Field-Oriented-Control-Module-for-BLDC-Motors-BO26EB-41
Custom field-oriented control (FOC) motor controller with USB-C Power Delivery.

sire234/VatPoeToUsb
Ein Gerät, das über ein Ethernet-Kabel mit PoE (IEEE 802.3af) gespeist wird und an einem USB-A-Host-Port ein HID-Gerät (Tastatur, Barcode-Scanner, Maus) betreibt. Die HID-Daten stellt die Firmware über Ethernet bereit.

tracelabs-pcb/pocketssd-21
Compact USB 3.2 Gen2 to NVMe M.2 bridge PCB — JMS583, 6-layer

Mmrliu-gooooood/smart-pen-codex
首次重建时先用kicad-cli sch export netlist --format kicadxml ...生成XML,再buildpcb。runchecks.sh固定使用可写/tmp XDG目录,不写只读home配置。没有原厂PDF或私有相机图片打包。

It measures 32.5 × 60.6 mm and has 6 copper layers, 1.61 mm thick.
85 parts. The full list of its parts is on this page, with links to each part's symbol and footprint where PCBKit's library has them.
From the RolandSobczak/stm32wba-dev repository on GitHub, at the commit this page was made from: the board is layouts/dev/dev.kicad_pcb. PCBKit opens the board in the browser, with nothing to install.
Its repository publishes it under the MIT licence: you may reuse it on that licence's terms (keep the author's notice, and for a copyleft licence share your changes alike).