Skip to the content
6 layers32.5 × 60.6 mmDev, the printed circuit board in 3D

Dev board na STM32WB55CGU6 (Bluetooth 5.x + 802.15.4) z pełnym torem zasilania przeniesionym z gpstracker-6l, pamięcią masową na płytce, anteną w laminacie i wszystkimi wolnymi nóżkami na goldpinach 2,54 mm.

Size
32.5 × 60.6 mm
Copper layers
6
Thickness
1.61 mm
Parts
85
Nets
79
Pads
362
Tracks, vias
1,027, 227
Pours
12
Routed
Yes
KiCad
KiCad 9.0 (file 20241229)
Created
17 Oct 2026
Updated
4 Nov 2026

Overview

Dev is an open-source printed circuit board by RolandSobczak, from the RolandSobczak/stm32wba-dev repository on GitHub, published under the MIT licence. It is a 6-layer board of 32.5 × 60.6 mm with 85 parts on 79 nets, routed with 1,027 tracks and 227 vias.

Its parts include 33 capacitors, 23 resistors, 7 ICs, 4 inductors and 3 diodes.

README

README.md

wb55-dev

Dev board na STM32WB55CGU6 (Bluetooth 5.x + 802.15.4) z pełnym torem zasilania przeniesionym z gps_tracker-6l, pamięcią masową na płytce, anteną w laminacie i wszystkimi wolnymi nóżkami na goldpinach 2,54 mm.

text
USB-C ──▶ BQ25896 ──┬──▶ SYS ──▶ TPS63020 ──▶ 3V3 ──┬──▶ STM32WB55CGU6 ──▶ MLPF ──▶ antena PCB
  │  (Rd 5.1k + ADC) │                              │        │
  └── D+/D- ─────────│──────────────────────────────│────────┘
                     └──▶ Li-Po 1S                  ├──▶ SD NAND 2 Gbit (SPI1)
                          │                         │
                          └──▶ BQ27441 (gauge)      └──▶ dwie listwy 1×12 (2,54 mm)
                                  │
                                  └── I2C1 ─────────────────┘

Obrys 32,5 × 59,6 mm, sześć warstw, narożniki R2,0, dwa zestawy otworów: cztery M3 (⌀3,2) odsunięte 3,5 mm od krawędzi po obrysie 25,8 × 42,2.

Co jest wzięte z gps_tracker-6l

Tor zasilania w całości, razem z komentarzami uzasadniającymi — one są w tych plikach wartością, a nie dekoracją:

blokczęśćskąd
gniazdo USB-C + ESDGCT USB4085-GF-A, USBLC6-2SC6power.ato
ładowarka NVDCTI BQ25896 (I2C 0x6B)power.ato
gaugeTI BQ27441-G1A (I2C 0x55), bocznik 10 mΩ po stronie dodatniejpower.ato
3V3TI TPS63020, buck-boostpower.ato
gniazdo ogniwaMolex PicoBlade 53261-0371 — ten sam pakiet wchodzi w obie płytkipower.ato
stosJLC06161H-7628, prepreg 0,2104 mm pod F.Cutools/board_setup.py
obrys, otwory, wylewki, klasy sieci—tools/board_setup.py

Zmieniły się trzy rzeczy i każda ma powód w pliku:

  1. CC bez PD. STM32WB55 nie ma UCPD (potwierdzone listą peryferiów w STM32WB55CGUx.xml). Zamiast negocjacji PD: dwa Rd 5,1 kΩ i pomiar napięcia na obu CC przetwornikiem — źródło USB-C ogłasza swój prąd prądem Rp niezależnie od PD. Szczegóły, progi i sekwencja dla firmware'u: Zasilanie z USB. Efekt uboczny jest korzystny: Rd działa też przy martwym procesorze, więc płytka prosto z montażu dostaje VBUS.
  2. Dzielnik VBUS_SENSE wypadł — bez maszyny stanów PD nie ma czego nim mierzyć w milisekundach, a napięcie VBUS czyta ADC ładowarki po I2C.
  3. Gauge DRZR → DRZT — ten sam układ, inna nawijka. DRZR ma na LCSC stan 0.

BOM

34 pozycje, wszystkie na stanie LCSC (sprawdzone 2 października 2026), około $30,50 za komplet części na jedną sztukę w cenach detalicznych. Najdroższe: STM32WB55CGU6 $9,04 · SD NAND $8,66 · BQ25896 $3,52 · BQ27441 $2,52 · USB-C $1,41.

Pełna lista: build/builds/dev/dev.bom.csv (powstaje przy ato build).

Trzy pozycje odziedziczone z trackera miały na LCSC stan zero i zostały podmienione — w komentarzach przy nich stoją nowe numery:

byłojestdlaczego
C25804 10 kΩC98220 YAGEO RC0603FR-0710KLstan 0
C96446 10 µF 25 VC479655 0603X106M250NTstan 0
C346479 bocznik 10 mΩC105362 FMF06FTHR010-LHstan 0; nowy ma ±1 %, 1 W i TCR ±70 ppm/°C, czyli lepiej niż poprzednik

Poza BOM-em (kupowane osobno albo niekupowane wcale): dwie listwy goldpinów 1×12 2,54 mm, złącze SWD Samtec SHF-105-01-L-D-RA, cztery pady pomiarowe i antena — ta ostatnia jest kształtem miedzi, nie elementem.

Mapa wyprowadzeń

Układ ma 30 nóżek I/O i wszystkie są rozdane. Siedem wolnych wychodzi na prawą listwę, PA15 na lewą jako CS, PB5 na diodę.

text
 1 VBAT   +3V3           17 PA8   USART1_CK      33 VLXSMPS SMPS
 2 PC14   LSE_IN         18 PA9   USART1_TX      34 VDDSMPS +3V3
 3 PC15   LSE_OUT (0R)   19 PB2   CHG_STAT       35 VDD     +3V3
 4 PH3    BOOT0          20 VDD   +3V3           36 PA10    USART1_RX
 5 PB8    PMIC_SCL       21 RF1   -> MLPF        37 PA11    USB_D_N
 6 PB9    PMIC_SDA       22 VSSRF GND            38 PA12    USB_D_P
 7 NRST   reset          23 VDDRF +3V3           39 PA13    SWDIO
 8 VDDA   +3V3           24 OSC_OUT 32 MHz       40 VDDUSB  +3V3
 9 PA0    CC1 (ADC_IN5)  25 OSC_IN  32 MHz       41 PA14    SWCLK
10 PA1    CC2 (ADC_IN6)  26 AT0   bez sieci      42 PA15    EXT_CS
11 PA2    LPUART1_TX     27 AT1   bez sieci      43 PB3     SWO
12 PA3    LPUART1_RX     28 PB0   CHG_INT        44 PB4     GAUGE_INT
13 PA4    SD_CS          29 PB1   CHG_CE         45 PB5     LED
14 PA5    SD_CLK         30 PE4   CHG_PG         46 PB6     USART1 alt
15 PA6    SD_MISO        31 VFBSMPS SMPS         47 PB7     USART1 alt
16 PA7    SD_MOSI        32 VSSSMPS GND          48 VDD     +3V3
                                                 49 EP      GND  (jedyna masa!)

Szycie liczy się z kształtem padu, nie z jego obrysem. Pady termiczne z EasyEDA to wielokąty: TPS63020 ma grzebień wycięć na nóżki, a BQ27441 kształt teowy ze środkową belką 2,0 × 1,95 mm i dwoma pionowymi pasami szerokimi na 0,22 mm. Siatka rozłożona na prostokącie obrysu stawiałaby przelotki w wycięciach — na gołym laminacie między nóżkami. Dlatego każda pozycja jest sprawdzana dwa razy: czy cała przelotka mieści się w miedzi padu (środek plus cztery punkty na obwodzie) i czy nie wchodzi w cudzą miedź na którejkolwiek warstwie — przelotka jest przelotowa, więc przebija też In2, In3 i B.Cu, gdzie leżą sygnały.

Masa układu jest wyłącznie na padzie pod obudową — UFQFPN-48 nie ma ani jednej nóżki VSS. Pad dostaje siatkę 5×5 = 25 przelotek 0,50/0,30 mm w rastrze 1,12 mm, stawianą przez tools/board_setup.py. Bez niej masa procesora wisiałaby na wylewce F.Cu, a płaszczyzna In1 leży 0,2104 mm niżej.

Przelotki leżą w padzie, więc muszą być zalane — i to przesądziło o liczbie warstw. Kanał przelotki ⌀0,3 przez laminat 1,6 mm ma 0,113 mm³; na padzie 5,5 × 5,5 mm leży przy szablonie 0,12 mm i pokryciu 60 % około 1,09 mm³ solderu. Czyli już dziewięć otwartych przelotek ma pojemność porównywalną z całym solderem, a dwadzieścia pięć — dwa i pół raza większą. Niezalana siatka oznacza zagłodzoną spoinę, a tu jest to jedyna masa układu.

Wycena JLCPCB (100 × 100 mm, 5 szt., FR-4 1,6 mm):

konfiguracjaVia CoveringVia Platingrazem
4 warstwy, Plugged albo Untented€0,00—€7,13
4 warstwy, Epoxy Filled & Capped€15,85€3,06€26,03
6 warstw, Epoxy Filled & Capped (domyślne)€0,00€0,00€28,52

Dopłata na czterech warstwach to €18,91; „Horizontal Electroless Copper Plating" (€3,06) jest przy zalewaniu wymuszone. Stąd sześć warstw: za €2,49 różnicy zalewanie wchodzi w cenę, a przy okazji dochodzą dwie warstwy sygnałowe (In2, In3).

Dwa haczyki, oba przy zamawianiu, nie w pliku płytki: produkcja trwa 8–9 dni zamiast 3–4 (skrócenie do 3–4 kosztuje €118,01), a sześć warstw nie obsługuje HASL — zostaje OSP albo ENIG. Przy rastrze 0,5 mm i padzie termicznym ENIG i tak jest sensowniejszy, bo daje płaskie pady.

Wszystkie wiertła mają 0,3 mm i ani dziesiątej mniej. W formularzu JLCPCB „Min via hole size/diameter" tylko pierwszy próg — 0.3mm/(0.4/0.45mm) — jest bezpłatny; każdy niższy podnosi cenę całego zamówienia. Dlatego przelotka sygnałowa to 0,5/0,3 (a nie 0,6/0,3 jak wcześniej — próg dopuszcza średnice od 0,4 mm, więc 0,1 mm wraca na trasowanie), a ta w padzie 0,5/0,3 z sufitem narzuconym przez samo JLCPCB: „Vias should be at most 0.5 mm in diameter to avoid incomplete filling. Vias violating this size will be left unfilled."

board_setup.py sprawdza to przy każdym uruchomieniu i wypisuje każdą przelotkę z wiertłem poniżej progu — razem z pozycją i siecią.

Listwy (opis i uzasadnienie kolejności w headers.ato):

text
LEWA / J2 (SPI1 + rozszerzenia)     PRAWA / J1 (zasilanie, I2C, GPIO)
 1 SD_CLK    7 GND                   1 +3V3       7 PB6
 2 PA9       8 SD_MOSI               2 PA3        8 PB7
 3 PA10      9 GND                   3 PA8        9 PA2
 4 GND      10 EXP_P4                4 PMIC_SCL  10 +3V3
 5 EXT_CS   11 EXP_P5                5 GND       11 GND
 6 SD_MISO  12 EXP_P6                6 PMIC_SDA  12 BOOT0

Układ pozycji powstał przy trasowaniu, nie przy planowaniu — kolejność widać dopiero wtedy, gdy linie zaczynają się krzyżować. Przeniesieniem tego z płytki z powrotem do .ato zajmuje się tools/sync_headers.py.

Na lewej listwie nie ma zasilania, tylko masa (pozycje 4, 7, 9). +3V3 przeniosło się w całości na prawą, gdzie stoi na dwóch pozycjach (1 i 10) razem z dwiema masami (5 i 11) — przy listwie, z której coś się zasila, jedna para na dwanaście pozycji oznacza długą drogę powrotną. VBUS i SYS zniknęły z listew; obie sieci nadal są na płytce, tylko nie wychodzą na goldpiny.

Trzy zapasowe wyprowadzenia ekspandera (P4, P5, P6) wyszły na J2. P3 i P7 zostają na płytce. Osiem wyprowadzeń po drugiej stronie I2C jest więcej warte na listwie niż w powietrzu.

Jakie magistrale z tego wychodzą

Lista peryferiów w STM32WB55CGUx.xml kończy się na I2C1, I2C3, USART1, LPUART1, SPI1, QUADSPI. Nie ma SPI2, nie ma I2C2, nie ma USART2 — na większej obudowie STM32WB55 ma SPI2, ale jego nóżki (PB12–PB15, PC2/PC3, PD0–PD4) nie wychodzą poza kostkę w UFQFPN-48.

magistralanóżkigdzie
LPUART1PA2 / PA3J1-2, J1-3
USART1PA9 / PA10, albo PB6 / PB7J1-5/6 albo J1-9/10
I2C1PB8 / PB9J1-7, J1-8
SPI1PA5 / PA6 / PA7 + CS PA15J2-5/6/8 + J2-9

QUADSPI jest tu martwy. QUADSPI_CLK istnieje wyłącznie na PA3, a PA3 to jedyny możliwy LPUART1_RX (drugi, PA12, to USB D+). BK1_IO0 tylko na PB9, BK1_IO1 tylko na PB8 — czyli na magistrali PMIC-a. Włączenie QSPI kosztowałoby drugi UART i sterowanie ładowarką naraz.

Drugie SPI, gdyby było potrzebne, ma dwie drogi i wykluczają się: dwa układy na jednej magistrali SPI1 (SD NAND na PA4, zewnętrzny na PA15 — i to przewiduje ta płytka), albo USART1 w trybie synchronicznym — USART1_CK na PA8 robi z niego mastera SPI (PA8 jako SCK, PA9 jako MOSI, PA10 jako MISO), kosztem drugiego UART-u i przy ~8 Mbit/s zamiast 32. Obie konfiguracje chodzą na tych samych pozycjach listwy, więc przejście między nimi to zmiana w firmware, nie przelutowanie.

I2C na listwie TO JEST magistrala zasilania. J1-7 i J1-8 to ta sama para, na której wiszą BQ25896 (0x6B) i BQ27441 (0x55). Drugiej nie ma: I2C3 ma na tym pakiecie po jednej nóżce na sygnał (SCL tylko PA7, SDA tylko PB4) i obie są zajęte. Trzy konsekwencje opisane w nagłówku headers.ato: adresy 0x6B (kolizja z IMU ST) i 0x55 są zajęte, zwarcie na przewodzie zabiera sterowanie ładowarką (watchdog I2C 40 s cofa ją do 500 mA), a pull-upy 4,7 kΩ są dobrane pod płytkę — 20 cm przewodu spycha magistralę ze 400 na 100 kHz.

Magistrala SPI1 na lewej listwie to ta sama, na której siedzi SD NAND, i inaczej się nie da: SPI1_SCK istnieje tylko na PA1 (CC2), PA5 (SD_CLK) i PB3 (SWO), a SPI1_MISO tylko na PA6 (SD_MISO), PA11 (USB) i PB4 (GAUGE_INT) — ani jednej wolnej nóżki.

Pozycje 5–9 lewej listwy były puste — niosły SWD, zanim na płytkę weszło osobne złącze ARM Cortex Debug 2×5. Wcześniejsza wersja tego opisu zakazywała ich ponownego użycia; ten argument wiąże dopiero od pierwszej wyprodukowanej sztuki, a takiej nie ma.

Wejście w DFU: zworka z pinu 11 (BOOT0) na pin 3 (+3V3) lewej listwy i reset.

Przyciski i diody

Opis i uzasadnienia w ui.ato. Dwie warstwy, bo dwie klasy problemów.

Przyciski systemowe — zero nóżek procesora

przyciskpodłączenieco już było na płytce
RESET (SW1)NRST → masa100 nF + 100 k podciągnięcie z mcu.ato
BOOT0 (SW2)BOOT0 → +3V310 k ściągnięcie z mcu.ato

NRST i BOOT0 to nie GPIO, więc te przyciski nie kosztują ani jednego wyprowadzenia. Nie wprowadzają też ani jednej nowej sieci — obie końcówki wiszą na NRST, BOOT0, GND i +3V3. Gest jest standardowy: trzymasz BOOT0, stukasz RESET, jesteś w bootloaderze. Wcześniej reset wymagał zwarcia pinów listwy albo odcięcia zasilania, a DFU — drutu z J2-11 na J2-3.

Przycisk: C&K KMR221GLFS (C72443), gull-wing, 4,6 × 2,8 × 1,9 mm, 50 mA / 100 000 cykli. Ekran (nóżka 5) idzie na masę — nielutowany zbiera ładunek z palca i oddaje go w sygnał, co przy RESET oznacza płytkę resetującą się od dotknięcia obok.

Rezystora 100 Ω szeregowo przy RESET nie ma świadomie: przycisk zwiera naładowane 100 nF przez styki, co je powoli eroduje, ale AN2586 i wszystkie płytki Nucleo oraz Discovery łączą go wprost.

Ekspander I/O — TCA6408A

VQFN-16 3,0 × 3,0 mm (LCSC C181499), na magistrali zasilania pod adresem 0x20 (ADDR na masie), czyli daleko od ładowarki 0x6B i gauge'a 0x55.

text
P0  dioda czerwona      P4  wolne
P1  dioda zielona       P5  wolne
P2  przycisk użytk.     P6  wolne
P3  wolne               P7  wolne

Dwie diody i jeden przycisk, nie trzy i dwa — wersja z trzema diodami i dwoma przyciskami zajmowała 166,5 mm² i nie mieściła się w wolnych kieszeniach płytki.

Wybrany po czterech liczbach z noty: wyjścia przeciwsobne (PCF8574 podciąga tylko ~100 µA i wymusza logikę „zapalone = nisko"), 1,65–5,5 V, 1,5 µA w spoczynku — ta ostatnia przesądziła o rezygnacji z diody adresowalnej, bo sterownik WS2812 pobiera rzędu 1 mA nawet zgaszony — i obrys 3,4 × 3,4 mm.

Pierwotnie stał tu TCA9534PWR w TSSOP-16: funkcjonalnie to samo, ale 32 mm² zamiast 11, czyli trzykrotnie więcej. Na płytce, której największy wolny blok ma 13 × 8,5 mm, to była różnica między „wchodzi" a „nie wchodzi".

Obudowa QFN kosztuje trzy rzeczy, których TSSOP nie wymagał — dwie szyny zasilania (VCCI i VCCP, obie na +3V3), nóżkę RESET (zwarta wprost do szyny) i pad pod obudową (na masę, zszywany przelotkami jak pozostałe). Żadna z nich nie kosztuje dodatkowego elementu. Raster zostaje 0,5 mm, czyli taki sam jak w procesorze.

Nóżka adresowa jest jedna zamiast trzech, więc adresy są dwa — 0x20 i 0x21. Przy jednym ekspanderze to niczego nie ogranicza.

nINT jest otwartym drenem i ma własne 10 k; idzie na PB5. Przerwanie nie potrzebuje żadnej funkcji alternatywnej, a PB5 żadnej użytecznej nie ma — stąd para. EXTI budzi ze Stop; ze Standby nie, bo do tego trzeba nóżek WKUP, a te są dwie i obie zajęte.

Przycisk ma podciągnięcie zewnętrzne 10 k, bo TCA6408A nie ma wewnętrznych.

Pięć wolnych wyprowadzeń nie ma rezystorów i to jest kontrakt z firmware'em. Nota daje dwie drogi — rezystor na każde wejście, które może pływać, albo ustawienie tych wyprowadzeń jako wyjść („Outputs do not need pull-up resistors"). Pięć sztuk 0603 to 21,5 mm² wydane na nic; jedna linijka w inicjalizacji kosztuje zero. Cena: do pierwszego zapisu rejestru konfiguracji nóżki pływają, a pływające wejście CMOS ciągnie do ~100 µA — płytka w szufladzie z ogniwem i bez działającego programu będzie to brać cały czas.

Wszystkie nóżki donikąd mają nazwy sieci (EXP_P3_NC…EXP_P7_NC, SD_DAT1_NC, SD_DAT2_NC, AT0_NC, AT1_NC). Bez nich atopile nazywa je numerem nóżki, a numer potrafi wejść w kolizję z numeracją, na którą wskazują wylewki — raz skończyło się to trzema wylewkami masy pokazującymi na sieć 7, czyli na wolne wyprowadzenie ekspandera.

Diody: czerwone NCD1206R1 (C84270) i zielona NCD1206C1 (C84273), 1206, przez 1 kΩ (C21190) — 1,4 mA. Uwaga przy podłączaniu: te dwie diody mają odwrotnie numerowane nóżki (czerwona ma anodę na 1, zielona na 2), choć fizycznie obie mają anodę na padzie po prawej. Łączyć po nazwach sygnałów, nigdy po numerach.

SWD

Samtec SHF-105-01-L-D-RA (CN1) — standardowy ARM Cortex Debug Connector 2×5 w rastrze 1,27 mm, kątowy, przewlekany, w kołnierzu z kluczem. Kabel J-Link EDU Mini wchodzi w niego wprost; ten sam kabel obsługuje ST-LINK V2/V3 i większość sond innych producentów.

text
1 VTref (+3V3)   2 SWDIO
3 GND            4 SWCLK
5 GND            6 SWO
7 KEY            8 NC (TDI)
9 NC (TRST)     10 NRST

Dwie masy leżą między szybkimi liniami (pin 3 między SWDIO i SWCLK, pin 5 między SWCLK a SWO), więc każda ma drogę powrotną w sąsiedniej żyle taśmy — przy SWO, którym idzie konsola ITM, od tego zależy, przy jakiej częstotliwości strumień przestaje się sypać.

VTref to wejście sondy, nie zasilanie płytki. J-Link EDU Mini nie zasila celu i pobiera z tego pinu mniej niż 170 µA, więc płytka musi być zasilona z USB-C albo z ogniwa — inaczej sonda jej nie zobaczy, a wygląda to dokładnie jak martwy procesor.

Jak to zbudować

Wszystko w kontenerze — tools/boards.py wywala się na hostowym pcbnew, bo KiCad 10 podniósłby format płytki jednokierunkowo:

bash
distrobox enter -n atopile -- ato build -b dev           # netlista + projekt KiCada
python3 tools/check_pinout.py                            # mapa nóżek wobec danych ST
distrobox enter -n atopile -- python3 tools/board_setup.py

board_setup.py jest idempotentny i trzeba go puszczać po każdym ato build — ato nadpisuje plik płytki i gubi przy tym net_tie_pad_groups anteny. Skrypt ustawia:

  • stos 6-warstwowy (In1 = GND, In4 = PWR, In2/In3 sygnałowe), bez niego tor RF liczyłby się na ~120 Ω zamiast 50,
  • obrys 32,5 × 60,6 mm z narożnikami R2,0, lewym górnym rogiem w (8,41 / 2,30) i czterema otworami ⌀3,2 (M3) odsuniętymi 3,5 mm od obu krawędzi. Płytka urosła o 1 mm w górę: dolna krawędź i wszystko, co rozmieszczone, zostało na miejscu, a miejsce przybyło przy antenie — na odsunięcie filtra MLPF i na przelotkę zwierającą. Przeciwwaga anteny rośnie z 59,6 na 60,6 mm, czyli o 1,7 %, i tak będąc dwukrotnie większa od ćwierci fali (30,6 mm). Zestaw ⌀2,0 odziedziczony po obrysie 25,8 × 42,2 został usunięty — zabierał miejsce potrzebne elementom, a żaden stary uchwyt nie jest tego wart. Najcieńsza obwódka laminatu: 1,90 mm,
  • wylewki masy na F.Cu i B.Cu, płaszczyzny na In1 i In4,
  • klasy sieci — m.in. RF 0,39 mm przy odstępie 0,15 (RF1, ANT) i USB 0,28 mm (USB_D_P/USB_D_N przy procesorze, USB_CONN_P/USB_CONN_N przy gnieździe — przyrostki _P/_N są warunkiem, żeby KiCad w ogóle rozpoznał parę różnicową),
  • przelotkę zwierającą radiator anteny do płaszczyzny masy — stawianą w padzie lądowania, wybieranym geometrycznie: musi pomieścić całą przelotkę z odstępem i leżeć poniżej strefy zakazu, czyli już w obszarze masy. Pionowy zwieracz też mieści przelotkę (0,90 mm szerokości), ale siedzi w strefie zakazu — przelotka w nim byłaby masą dokładnie tam, gdzie masy być nie może,
  • pad lądowania 1,10 × 1,10 mm pod zwieraczem anteny — jedyny prostokąt spoza Table 1 noty AN043. Stopa zwieracza z noty ma 0,90 × 0,50 mm, a przelotka 0,5 mm z odstępem potrzebuje 0,80 w obu osiach, więc przelotka zwierająca — zakładana przez komentarz przy ANTENA_KEEPOUT_MM od początku — nigdy nie miała się gdzie zmieścić. Zwarcie radiatora do masy jest całą zasadą działania odwróconej F; bez niego to kawałek miedzi o nieokreślonej impedancji. Wymiarów samej anteny nie ruszono,
  • sitodruk sprowadzony do minimum JLCPCB — producent podaje jako absolutne minimum 0,8 mm wysokości znaku i 0,15 mm szerokości kreski (zaleca 1,0 / 0,2). Oznaczenia elementów idą na 0,80 × 0,15; napisy własne, czyli mapa pinów listew, zachowują swoją wysokość 1,0 mm i dostają poprawioną samą kreskę — to one są czytane przy wpinaniu przewodu. Poniżej 0,15 mm JLCPCB i tak pogrubia kreskę sam, tyle że bez zachowania proporcji znaku: przy literze wysokiej na 0,5 mm (tyle miało 25 oznaczeń) proporcja robi się 1:3 zamiast zalecanego 1:6 i wychodzi plama,
  • strefę zakazu 15,2 × 5,2 mm pod anteną na wszystkich sześciu warstwach,
  • szycie przelotkami pod padami termicznymi obudów bez nóżek (QFN/SON/DFN) leżącymi na masie: U1 5×5 = 25 przelotek w padzie 5,50 × 5,50 mm, U4 2×2 = 4 w padzie 2,70 × 2,70. Przelotki 0,50/0,30 mm, margines do krawędzi padu 0,25 mm. Siatka idzie za rozmieszczeniem — przesunięcie albo obrócenie układu przenosi ją razem z nim,
  • net_tie_pad_groups "1, 2" na antenie, żeby DRC nie zgłaszał zwarcia ANT–GND (w antenie typu F to zwarcie jest zamierzone).

Antena

TI AN043 (SWRA117D), odwrócone F, 15,2 × 5,7 mm, VSWR < 2 w całym paśmie ISM. Geometria przepisana co do setnej z Table 1 noty i sprawdzona rachunkiem — L3 = W1+D5+W2+D6+W2 = 5,00 oraz gabaryt 15,20 × 5,70 muszą się domknąć i domykają się (parts/Antenna_IFA_2G4/Antenna_IFA_2G4.ato).

Między RF1 a anteną stoi jedna część: MLPF-WB55-01E3, scalona sieć dopasowania ST z filtrem harmonicznych. AN5165 §7: zastępuje dyskretny matching (0,8 pF + 2,7 nH + 0,3 pF) razem z osobnym filtrem, przy równoważnych parametrach. Nie ma tu czego stroić.

Do zmierzenia na pierwszej sztuce. Nota mierzyła tę antenę na laminacie dwuwarstwowym 1,6 mm; tutaj laminat ma tyle samo, ale masa biegnie 0,21 mm pod warstwą górną — pod samą anteną wycięta, więc różnica dotyczy głównie pojemności brzegowej. Kierunek ewentualnej poprawki podaje nota: grubszy laminat → antena krótsza.

Co zostało do zrobienia

Projekt dowozi źródło, netlistę, stos, obrys z otworami, klasy sieci i footprint anteny. Rozmieszczenie i trasowanie to robota w KiCadzie — wszystkie elementy stoją na razie w domyślnych pozycjach z ato build.

Czego pilnować przy rozmieszczaniu (uzasadnienia w nagłówku dev.ato):

  • procesor, oba kwarce, cewki SMPS i cała droga RF na F.Cu, nad litą masą In1 — AN5165 §4.3,
  • antena na krótszej krawędzi, wyśrodkowana między górnymi otworami M3, zwrócona na zewnątrz; między nimi zostaje ~24 mm luzu na 15,2 mm anteny,
  • MLPF tuż przy procesorze, odcinek 50 Ω do anteny najkrótszy, jaki wyjdzie,
  • USB-C i gniazdo ogniwa na przeciwnej krawędzi — najdalej od anteny,
  • pętla SMPS (VDDSMPS → VLXSMPS → 10 nH → 10 µH → VFBSMPS) krótka i w całości na F.Cu,
  • obrys przeszedł trzy wersje i każda jest w komentarzu w tools/board_setup.py: 38 × 50 (szacunek z sumy powierzchni, przed rozmieszczeniem), 25,8 × 42,2 (po pierwszym rozmieszczeniu), 51,6 × 84,4 (×2 — przesada), 38,7 × 63,3 (×1,5) i 32,5 × 59,6 (docięte ręcznie pod rozmieszczenie i tu wyrównane).
  • Otwory M3 nie są współśrodkowe z narożnikami. Historycznie wynikało to z kolizji z zestawem ⌀2,0 — oba wypadały 1,49 mm od siebie przy wymaganych 2,60 i zlewały się w jedną dziurę. Zestaw ⌀2,0 od tego czasu zniknął, ale odsunięcie zostało: przy rozmieszczaniu okazało się, że przy 4,5 mm łebki śrub wchodzą w pole potrzebne elementom, więc odstęp zszedł na 3,5 mm.
  • Narożnik ma R2,0, nie R2,5 — to też pozostałość po zestawie ⌀2,0, któremu łuk wyznaczał obwódkę (0,18 mm przy R2,5 wobec 0,36 przy R2,0). Przy samych M3 w 3,5 mm od krawędzi obwódka wynosi 1,90 mm i promień narożnika przestał ją ograniczać. Wymiary i położenie rogu siedzą w stałych BOARD_X_MM / BOARD_Y_MM / DEFAULT_W_MM / DEFAULT_H_MM, żeby skrypt je odtwarzał, a nie nadpisywał — inaczej pierwsze uruchomienie po ręcznej poprawce skasowałoby ją bez słowa.
  • płytka rośnie w prawo i w dół, róg zostaje w (8,78 / 3,30) — dzięki temu powiększenie nie rusza niczego, co już rozmieszczone, a zestaw otworów ⌀2,0 zostaje tam, gdzie był.

Potem DRC na regułach JLCPCB (0,127/0,127, wiertło 0,2).

Pliki wytwórcze

bash
distrobox enter -n atopile -- python3 tools/fabrication.py --board dev

Źródłem jest plik płytki z repozytorium, nie przebudowa z atopile — w gicie leży to, co faktycznie idzie do produkcji, razem z ręczną miedzią i wylewkami. Uruchamiać po tools/board_setup.py, bo to on nadaje wylewkom sieć, wylewa je i stawia przelotki.

Powstaje w build/fab-dev/:

plikco towgrywać do JLC?
gerbers.zip16 plików: sześć warstw miedzi, pasty, sitodruki, maski, obrys, PTH + NPTHtak
bom_montaz_jlc.csv9 pozycji — to, czego nie da się polutować grotemtak, przy montażu
cpl_montaz_jlc.csvpozycje tych samych 9 częścitak, przy montażu
bom_zakupy.csv39 pozycji, 77 sztuk — wszystko z numerem LCSC, z ilościami i kolumną Montaznie, to lista zakupów
cpl_wszystko.csvpozycje wszystkich 77 częścinie, zapasowo
montaz_recznie.csv7 części bez numeru LCSC — listwy, złącze SWD, pady pomiarowenie
plytka.pdf / plytka.steppodgląd warstw i model 3Dnie

Co idzie do montażu, a co pod grot

JLCPCB montuje tylko obudowy leadless (QFN, SON, DFN, LGA) plus FL1 i oba kwarce — razem dziewięć sztuk:

text
U1  VQFN-48   STM32WB55      U7  QFN-16      TCA6408A
U3  VSON-14   TPS63020       FL1 FILTER-SMD  MLPF-WB55-01E3
U4  QFN-24    BQ25896        X1  CRYSTAL 2,0 x 1,6 mm
U5  SON-12    BQ27441        X2  CRYSTAL 3,2 x 1,5 mm
U6  LGA-8     SD NAND

Te obudowy nie mają nóżek — pady są pod spodem i bez szablonu z pastą nie ma do nich dostępu, a pod procesorem siedzi jeszcze pad termiczny z 22 przelotkami. FL1 ma sześć padów w rastrze 0,50 mm na obudowie 1,6 × 1,0 mm i leży w torze RF, gdzie zimny lut objawia się brakiem zasięgu, a nie błędem. Źle przylutowany kwarc nie startuje wcale.

Reszta — 30 pozycji, 68 sztuk — idzie ręcznie. Przy 0603 i większych to kwadrans roboty, a każda pozycja w montażu to osobna opłata za podajnik.

Przemianowanie warstw wewnętrznych nie jest kosmetyką. kicad-cli nazywa gerber nazwą użytkownika warstwy, a nasze nazywają się GND i PWR — fab takich nie zna. Skrypt zmienia je na In1_Cu…In4_Cu i przy okazji poprawia numerację w pliku zadania: KiCad 9 wpisuje tam swój wewnętrzny identyfikator warstwy, przez co In1_Cu wychodziło jako L5 zamiast L2. Wierzch i spód numeruje poprawnie, więc błędu nie widać, dopóki nie policzy się warstw wewnętrznych — a płytka przyszłaby z płaszczyznami nie tam, gdzie trzeba.

Zasilanie z USB — co ustala prąd wejściowy

To jest miejsce, w którym najłatwiej szukać peryferialu, którego nie ma, więc warto je przeczytać przed pisaniem firmware'u. Pełne uzasadnienie w nagłówku power.ato.

Nic na tej płytce nie „włącza" 3 A — źródło oferuje je samo. Źródło USB-C wystawia na CC Rp, i to jest deklaracja, nie negocjacja. Nasze Rd 5,1 kΩ zamienia ją na napięcie stałe:

co źródło daje przy 5 VRp (rezystor / źródło prądowe)na Rd 5,1 kΩokno odczytu
Default USB (500/900 mA)56 kΩ do 5 V / 80 µA0,42 / 0,41 V0,25–0,61 V
1,5 A22 kΩ do 5 V / 180 µA0,94 / 0,92 V0,70–1,16 V
3,0 A10 kΩ do 5 V / 330 µA1,69 / 1,68 V1,31–2,04 V

Przerwy między oknami (0,61–0,70 i 1,16–1,31 V) są martwe — pomiar, który w nie wpadnie, ma zostawić poprzednią, niższą wartość.

VBUS jest żywe z pełną zadeklarowaną zdolnością od chwili, w której źródło wykryje Rd. Nie trzeba o nie prosić; cała umowa polega na tym, że to odbiornik pilnuje, żeby nie wziąć więcej. Interfejsem procesora są więc dwa kanały przetwornika (PA0 = ADC1_IN5, PA1 = ADC1_IN6) i nic poza tym. Mierzymy oba, bo przez kabel podłączony jest tylko jeden — ten z napięciem mówi przy okazji, którą stroną wszedł wtyk.

Sam prąd wejściowy jest minimum z trzech rzeczy:

  1. rezystor na ILIM (121 Ω) — sufit sprzętowy 2,64/2,93/3,22 A, nie do przeskoczenia zapisem po I2C,
  2. rejestr IINLIM — po starcie 500 mA, bo PSEL wisi wysoko (USB SDP),
  3. ICO (Input Current Optimizer) — sam podnosi prąd aż do progu, przy którym źródło zaczyna siadać, czyli mierzy zamiast wierzyć deklaracji.

ICO jest domyślnie włączony, ale rusza sam tylko po wykryciu DCP — przy PSEL wysoko jesteśmy SDP, więc firmware musi go odpalić bitem FORCE_ICO (REG09[7]). Bez tego najlepszy mechanizm w tej ładowarce po prostu nie zadziała.

Pod spodem jest VINDPM: gdy źródło siada, ładowarka sama cofa prąd. Zbyt optymistyczny IINLIM kończy się więc „ładuje wolniej", a nie zapadnięciem szyny.

Dlaczego nie ma tu układu PD

Bo nic by nie dał. Ogniwo przyjmie najwyżej 1,9 A (1C) ≈ 8 W, a przy wybranym ICHG = 1,3 A z wejścia schodzi ~6,4 W, czyli 1,28 A przy 5 V. Źródło ogłaszające 3 A daje 15 W — ponad dwukrotny zapas. PD dołożyłoby wyższe napięcie, a nie większą moc, a BQ25896 jest przetwornicą obniżającą.

Do tego dwa twarde sufity: V(ACOV) ładowarki to 14 V (próg z tabeli parametrów, nie z rejestru), więc z PD użyteczne byłyby tylko 9 V i 12 V; a USBLC6-2SC6 ma napięcie przebicia VBUS–GND min. 6 V, więc PD oznacza też wymianę układu ESD, a nie dołożenie jednej kości.

Gdyby kiedyś miało to być stanowisko do zabawy z USB-PD, pierwszy wybór to STUSB4500 (C2678061, QFN-24 4×4, ~$2,7) — negocjuje autonomicznie z NVM, I2C 0x28 wchodzi na istniejącą magistralę obok ładowarki i gauge'a, bez zabierania nóżki.

Firmware — czego sprzęt oczekuje

  • SMPS startuje w trybie BYPASS (DS11929 §3.7.1) — rdzeń żywi się z LDO i płytka wstaje nawet bez cewek. Tryb SMPS włącza firmware; to oszczędność prądu przy nadawaniu, nie warunek startu.

  • HSE 32 MHz bez kondensatorów obciążenia — pojemność daje wewnętrzna banka XOTUNE (6 bitów, ±40 ppm). Tam też stroi się częstotliwość po pomiarze.

  • SD NAND w trybie SPI: host musi ściągnąć DAT3 (CS) do zera przy pierwszych taktach inicjalizacji, inaczej układ wybierze tryb SD. SPI1 na APB2 → maksymalnie 32 MHz SCK, realnie 2–3 MB/s.

  • Ładowarka — sekwencja po wpięciu kabla:

    text
    1. ADC na CC1/CC2    →  które okno z tabeli wyżej
    2. IINLIM := 500 mA / 1,5 A / 3,0 A      ← deklaracja źródła, sufit
    3. FORCE_ICO = 1                         ← ładowarka szuka maksimum POD tym sufitem
    4. odczyt IDPM_LIM i ICO_OPTIMIZED       ← ile naprawdę wyszło
    5. ICHG := 1300 mA (0,68 C)
    6. watchdog I2C co < 40 s

    Kroki 1–2 to zaufanie deklaracji, krok 3 to pomiar — warto zrobić oba. Rp może się zmienić w trakcie pracy (hub rozdzielający moc), więc odczyt CC powtarza się, a nie robi raz przy starcie.

    Watchdog: po 40 s bez odświeżenia rejestry wracają do domyślnych, czyli do 500 mA na wejściu. Zawieszony firmware zostawia więc ogniwo ładowane za słabo, nie za mocno.

Parts

85
QtyValueFootprintReferences
12100nF ±10%YAGEO_CC0603KRX7R9BB104:C0603C2, C3, C4, C7, C10, C12, C13, C15, C19, C26, C32, C33
810kΩ ±1%YAGEO_RC0603FR_0710KL:R0603R1, R10, R14, R15, R16, R17, R20, R22
510µF ±20%FH_0603X106M250NT:C0603C16, C20, C22, C30, C31
4TestPoint_Pad_D1R5:TestPoint_Pad_D1R5TP1, TP2, TP3, TP4
41µF ±10%Samsung_Electro_Mechanics_CL10A105KA8NNNC:C0603C11, C27, C28, C29
422µF ±20%Samsung_Electro_Mechanics_CL10A226MP8NUNE:C0603C17, C18, C24, C25
44.7µF ±10%Samsung_Electro_Mechanics_CL10A475KA8NQNC:C0603C1, C8, C9, C23
3C_K_KMR221GLFS:KEY-SMD_KMR2XXGXXXSW1, SW2, SW3
2PinHeader_1x12:PinHeader_1x12J1, J2
2100kΩ ±1%UNI_ROYAL_0603WAF1003T5E:R0603R3, R6
212pF ±5%YAGEO_CC0603JRNPO9BN120:C0603C5, C6
21kΩ ±1%UNI_ROYAL_0603WAF1001T5E:R0603R23, R25
24.7kΩ ±1%UNI_ROYAL_0603WAF4701T5E:R0603R12, R13
25.1kΩ ±1%UNI_ROYAL_0603WAF5101T5E:R0603R18, R19
1NDK_NX2016SA_32MHZ_EXS00A_CS06654:CRYSTAL-SMD_4P-L2.0-W1.6-BLX1
1STMicroelectronics_USBLC6_2SC6:SOT-23-6_L2.9-W1.6-P0.95-LS2.8-BLD1
1STMicroelectronics_STM32WB55CGU6:VQFN-48_L7.0-W7.0-P0.50-BL-EP5.5U1
1MOLEX_532610371:532610371_Molex_PicoBlade_3Pin_1_25U2
1Foshan_NationStar_Optoelectronics_NCD1206C1:LED1206-RDLED1
1Texas_Instruments_TPS63020DSJR:VSON-14_L4.0-W3.0-P0.50-BL-EP_TI_DSJU3
1Foshan_NationStar_Optoelectronics_NCD1206R1:LED1206-R-RD_REDLED3
1Samtec_SHF_105_01_L_D_RA:CONN-THT_10P-P1.27_SHF-105-01-L-D-RACN1
1Texas_Instruments_BQ25896RTWR:QFN-24_L4.0-W4.0-P0.50-TL-EP2.7U4
1STMicroelectronics_MLPF_WB55_01E3:FILTER-SMD_6P-L1.6-W1.0-P0.50-BLFL1
1Abracon_LLC_ABS07_32_768KHZ_9_T:CRYSTAL-SMD_L3.2-W1.5-1X2
1Global_Connector_Technology_USB4085_GF_A:USC-C-SMD_USB4085-GF-AUSB1
1Texas_Instruments_BQ27441DRZT_G1A:SON-12_L4.0-W2.5-P0.40-TL-EPU5
1MK_MKDV2GCL_ABF:LGA-8_MKDV_handsolderU6
1Texas_Instruments_TCA6408ARGTR:QFN-16_L3.0-W3.0-P0.50-BL-EP1.7U7
1Antenna_IFA_2G4:Antenna_IFA_2G4AE1
10ΩUNI_ROYAL_0603WAF0000T5E:R0603R2
1100pF ±5%FH_0402CG101J500NT:C0402C14
110mΩ ±1%PSA_FMF06FTHR010_LH:R1206R11
1121Ω ±0.1%YAGEO_RT0603BRD07121RL:R0603R7
1180kΩ ±0.1%YAGEO_RT0603BRD07180KL:R0603R4
11MΩ ±1%UNI_ROYAL_0603WAF1004T5E:R0603R5
130kΩ ±0.5%PANASONIC_ERJ3RBD3002V:R0603R8
147nF ±10%YAGEO_CC0603KRX7R9BB473:C0603C21
15.23kΩ ±1%YAGEO_AC0603FR_075K23L:R0603R9
1L 1.5µH ±20%cjiang_FXL0420_1R5_M:IND-SMD_L4.4-W4.2L3
1L 10nH ±5%Murata_Electronics_LQG15HS10NJ02D:L0402-RDL1
1L 10µH ±20%Sunltech_Tech_SLM2012100MIT:L0805L2
1L 1µH ±20%cjiang_SPM2512_1R0MA:IND-SMD_L2.5-W2.0L4

Similar boards

  • 6 layers90 × 90 mmCodex micro wired revA, the printed circuit board in 3D

    Codex micro wired revA

    slopus/codex-keybored

    A 100% vibe-coded hardware build: Fusion 360, six-layer KiCad PCB, STM32 firmware, and live JLC factory handoff.

    85 parts10
  • 6 layers15.2 × 34 mmPlajtime main, the printed circuit board in 3D

    Plajtime main

    Plajta/PlajTime-Hardware

    Here lays the current and past HW designs of our PlajTime smartwatch. That includes all the boards and the chassis.

    85 parts3CC-BY-SA-4.0
  • 6 layers64 × 58 mmSolar Panel Y-, the printed circuit board in 3D

    Solar Panel Y-

    PyCubed-Mini/avionics-solarpanels

    Solar panel boards for the PyCubed-Mini PocketQube platform

    85 parts2
  • 6 layers55 × 55 mmMiniMotorkontrollerV1, the printed circuit board in 3D

    MiniMotorkontrollerV1

    HaddiS2/Complete-Field-Oriented-Control-Module-for-BLDC-Motors-BO26EB-41

    Custom field-oriented control (FOC) motor controller with USB-C Power Delivery.

    85 parts
  • 6 layers80 × 20 mmPoe usb hid bridge rev4e, the printed circuit board in 3D

    Poe usb hid bridge rev4e

    sire234/VatPoeToUsb

    Ein Gerät, das über ein Ethernet-Kabel mit PoE (IEEE 802.3af) gespeist wird und an einem USB-A-Host-Port ein HID-Gerät (Tastatur, Barcode-Scanner, Maus) betreibt. Die HID-Daten stellt die Firmware über Ethernet bereit.

    85 parts
  • 6 layers63.7 × 24 mmPocketssd-21, the printed circuit board in 3D

    Pocketssd-21

    tracelabs-pcb/pocketssd-21

    Compact USB 3.2 Gen2 to NVMe M.2 bridge PCB — JMS583, 6-layer

    85 parts
  • 6 layers14 × 101.5 mmInitial refilled, the printed circuit board in 3D

    Initial refilled

    Mmrliu-gooooood/smart-pen-codex

    首次重建时先用kicad-cli sch export netlist --format kicadxml ...生成XML,再buildpcb。runchecks.sh固定使用可写/tmp XDG目录,不写只读home配置。没有原厂PDF或私有相机图片打包。

    84 parts
  • 6 layers39.7 × 48.2 mmKicad Cansat, the printed circuit board in 3D

    Kicad Cansat

    Mathou7/2627_Projet2A_Cansat

    84 parts

Questions

How big is the Dev PCB?

It measures 32.5 × 60.6 mm and has 6 copper layers, 1.61 mm thick.

What parts does the Dev use?

85 parts. The full list of its parts is on this page, with links to each part's symbol and footprint where PCBKit's library has them.

Where can I download the Dev KiCad files?

From the RolandSobczak/stm32wba-dev repository on GitHub, at the commit this page was made from: the board is layouts/dev/dev.kicad_pcb. PCBKit opens the board in the browser, with nothing to install.

Can I use the Dev design in my own project?

Its repository publishes it under the MIT licence: you may reuse it on that licence's terms (keep the author's notice, and for a copyleft licence share your changes alike).